بر ان نامه بر شد جهان انجمن * از يشان هر انكس كه بد راى زن چو اين نامه بر خواند داناى شهر * ز راى دل شاه برداشت بهر نشستند و پاسخ نوشتند باز * كه دايم بزى شاه گردن فراز فرستاده را پيش بنشانديم * يكايك همه نامه بر خوانديم نخستين كه گفتى ز شاهان سخن * ز پيروزى و رزمهاى كهن اگر لشكر آرى به شهر هروم * نبينى ز نعل و پى اسپ بوم بىاندازه در شهر ما برزنست * بهر برزنى بر هزاران زنست همه شب بخفتان جنگ اندريم * ز بهر فزونى بتنگ اندريم ز چندين يكى را نبودست شوى * كه دوشيزگانيم و پوشيده روى ز هر سو كه آيى بين بوم و بر * بجز ژرف دريا نبينى گذر ز ما هر زنى كو گرايد بشوى * ازان پس كس او را نه بينيم روى ببايد گذشتن بدرياى ژرف * اگر خوش و گر نيز باريده برف اگر دختر آيدش چون كرد شوى * زن آسا و جويندهء رنگ و بوى هم آن خانه جاويد جاى وى است * بلند آسمانش هواى وى است و گر مردوش باشد و سر فراز * بسوى هرومش فرستند باز و گر زو پسر زايد آنجا كه هست * بباشد نباشد بر ماش دست ز ما هرك او روزگار نبرد * از اسپ اندر آرد يكى شير مرد يكى تاج زرّينش بر سر نهيم * همان تخت او بر دو پيكر نهيم همانا ز مازن بود سى هزار * كه با تاج زرّند و با گوشوار كه مردى ز گردنكشان روز جنگ * بچنگال او خاك شد بىدرنگ تو مردى بزرگى و نامت بلند * در نام بر خويشتن در مبند كه گويند با زن بر آويختى * ز آويختن نيز بگريختى يكى ننگ باشد ترا زين سخن * كه تا هست گيتى نگردد كهن چو خواهى كه با نامداران روم * بيايى بگردى بمرز هروم چو با راستى باشى و مردمى * نبينى جز از خوبى و خرّمى بپيش تو آريم چندان سپاه * كه تيره شود بر تو خورشيد و ماه چو آن پاسخ نامه شد اسپرى * زنى بود گويا به پيغمبرى ابا تاج و با جامهء شاهوار * همى رفت با خوب رخ ده سوار چو آمد خرامان بنزديك شاه * پذيره فرستاد چندى به راه زن نامبردار نامه بداد * پيام دليران همه كرد ياد سكندر چو آن پاسخ نامه ديد * خردمند و بينا دلى برگزيد بديشان پيامى فرستاد و گفت * كه با مغز مردم خرد باد جفت بگرد جهان شهريارى نماند * همان بر زمين نامدارى نماند كه نه سر بسر پيش من كهترند * و گر چه بلندند و نيك اخترند مرا گرد كافور و خاك سياه * همانست و هم بزم و هم رزمگاه نه من جنگ را آمدم تازيان * به پيلان و كوس و تبيره زنان سپاهى برين سان كه هامون و كوه * همى گردد از سم ّ اسپان ستوه